Çocuk düşe kalka büyür.
Çocuk ağlar.
Çocuk güldürür.
Çocuk muzurluk yapar.
Çocuk her şeyi yapabilir.
Ama öldüremez, ihmal sonucu ölemez.
Ölüm yakışmaz ona.
Bir silahla bir Çocuk aynı kadraja sığmaz.
Bir evlat acısına yakılan türküde notalar ağlar.
Tabut tabutluğundan utanır bir çocuğu taşırken.

Her şey bitseydi de insanlık kalsaydı.
Tüm renkler solsaydı da azıcık yüzümüz kızarsaydı.

Bugün herkese bir ayna hediye edebilmeyi dilerdim.
Bugün herkese vicdan nakli yapılabilmesini dilerdim.
Bugün bu günlerin bir kabus olmasını ve uyanabilmeyi dilerdim.

Ama gerçek…

Yine de uyanmak mümkün.
Artık uyansak ya!

Çocuklarımız için yeşersin umutlar, gösterilsin çabalar.
İnsanlığımızla, ebeveynliğimizle, vatandaşlığımızla yüzleşelim.
Hatalarımızı görüp kabul edelim, daha iyi ve sevgi dolu bir dünya için elimizden ne geliyorsa yapmaya başlayalım.

Tüm evlatlar bizim diye bakalım, onları sahiplenelim. Bir yerlerde el atıp yardım edemeyeceğimiz sıkıntılı durumlar varsa dönüp dolaşıp herkese etki edecek bunu unutmayalım.

Çocukların kalplerine temellerini koşulsuz sevgiyle atalım sapasağlam olsun. Onları bilimle sporla sanatla sarıp sarmalayalım ruhları ve yolları aydınlık olsun. Tüm eğitimleri bir yana bırakıp iyi insan olmayı öğretelim ki Atamızın bize ve tüm dünya çocuklarına bıraktığı 23 Nisan bayram gibi bayram olsun.