“Şöyle olmalı, böyle olmalı…” dedi ebeveynler en değerlileri olan çocuklarına. Öğütler verdiler; çünkü evlatlarının hep iyiliğini istediler.
Bazen kendi düştükleri hatalara düşmesinler, yaşadıkları zorlukları yaşamasınlar diye…
Bazen de kendi isteyip de yapamadıklarını yapabilsinler diye…
Ama en çok da, vücutlarının dışında atan kalpleri olan çocuklarını çok sevdikleri için.

Ama acaba olumlu örnekler nasihatle mi daha kolay ve kalıcı kazanılırdı, yoksa göre göre, örnek ala ala mı?

Bir telefon çaldı. Anne yorgundu, arayanla o an konuşacak gücü yoktu.
“Banyoda de…” diye fısıldadı eşine. Ve duydu çocuk…
Şimdi ona “Yalan söyleme, dürüst ol” nasıl diyeceklerdi?

Akşam sofraya oturdular. Baba sebzeleri ayırdı, anne yayla çorbasını sevmediği için hiç almadı. Ve gördü çocuk…
Şimdi ona “Sağlığın için her şeyi yemelisin” nasıl diyeceklerdi?

Canı sıkkındı babanın… Yıllar önce sigara kullanmaya alışmıştı. Yaktı bir tane. Çekti içine, bilinçsizce üfledi dumanı…
Ve gördü çocuk, kokladı da…
Şimdi ona “Sigara içme, ömrün kısalır” nasıl diyeceklerdi?

Her evde olur ya bazen… Anne ve baba tartışıverdi. Ulu orta yükseldi sesler, tansiyon çıktı.
Bir an için sinirlendi baba; belki çok yorgun ve güçsüzdü. Aldı bavulunu, çekti gitti. Ve çocuk bu sahneyi izledi…
Şimdi ona “Sorunlar konuşarak çözülür” nasıl diyeceklerdi?
Ve çocuk, anne ve babasının ona kızdığında onu terk edip gitmeyeceğine nasıl inanacaktı?

İşte böyle dostlar…
Unutmayalım ki çocuğun duydukları bazen misafir olur; bir kulaktan girer, diğerinden çıkabilir…
Gördükleri örnek olur, taklit edilir…
Kendi yaparak ve yaşayarak öğrendikleri ise kalıcı olur, ev sahibi olur.

“Aile çocuğun aynasıdır” sözü; çocukların dünyayı ebeveynlerinin davranışları, tepkileri ve aralarındaki ilişkiler üzerinden öğrenip modellemesini anlatır.