Ulusal tören gibi görkemli bir cenaze istemeyen, tarihin en yakışıklı erkeği, Fransız sinemasının efsane ismi Alain Delon, sade ve sıradan bir veda istiyor. Son yıllarını herkes gibi yaşayan ünlü aktör, herkes gibi gömülmek istiyor.

Ölmeden önceki son arzuların yakınlarla paylaşılması, yazıya dökülerek resmileştirilmesi vasiyet eden kişinin taleplerinin yerine getirileceği anlamını taşımıyor.

İnsan hiçbir zaman isteklerini gerçekleştiremiyor; yaşarken de ölürken de özgür değiliz. “Hukuk – sal”, “Ahlâk – sal” ve pek çok “- sal” eki alan kuralla kuşatılmış durumdayız. Elbette, kurallar belli bir düzen içinde yaşamamız için ihtiyaç duyduğumuz düzenlemelerdir, işin enteresan tarafı; bu – sallı kuralların, en gerekli durumlarda gereğince uygulanmamasıdır. Ne ahlaksızlıklar ne hırsızlıklar yapılıyor, kitleleri etkileyen ne cinayetler işleniyor, göz göre göre… O zamanlarda nerede bu     “-sal”lar?

Efsane Delon’un katıksız haklı olduğunu savunmuyorum ama büyük kayıplara, acılara, savaşlara ve kıyımlara yol açmayacak, oldukça duygusal ve çok insanî bir iyi niyet sergilediğini düşünüyorum.

Son arzusu Loubo ile gömülmek…

Loubo, barınaktan sahiplendiği 10 yaşındaki Belçika çoban köpeği. Aralarındaki özel bağı, birkaç yıl önce Paris Match dergisine verdiği bir röportajda, “O benim yaşam sonu köpeğim… Onu bir çocuk gibi seviyorum. Hayatımda 50 köpeğim oldu, ama bu köpekle özel bir ilişkim var. Ben olmadığımda beni özlüyor. Eğer ondan önce ölürsem, veterinerden bizi birlikte almasını isteyeceğim. Onu kollarımda uyutacak. Bunu, onun mezarımın üzerinde büyük bir acıyla ölmesine izin vermektense yapmayı tercih ederim” diyerek aktarmış.

Alain Delon, muhtemelen Haçiko’nun öyküsünden de etkilenmiştir, diye düşünüyorum. Saf kan Akita cinsi olan Haçiko, işe metroyla giden sahibini her gün istasyona kadar götürüyor, iş çıkışında onu metronun önünde karşılıyor ve birlikte eve dönüyorlar. Bir gün Sahibi Profesör Ueno gelmedi; kalp krizi geçirmiş ve ölmüştü. Haçiko, Tokyo metrosunun Shibuya İstasyonu’nun kapısında sahibinin geleceği umuduyla vazgeçmeden tam 9 yıl bekledi. Bu sadakati filmlere konu oldu, istasyonun önüne heykeli dikildi. 11 yaşında öldüğünde yıllarca çektiği acıya herkes şahitlik etmişti.

Ünlü aktörün, Loubo ile arasındaki güçlü bağ sebebiyle onun Haçiko’nun çektiği gibi bir acı çekmesini istememiş olması ve vasiyetinde onunla birlikte gömülmek istemesi korumacı bir sevginin neticesinde aldığı bir karar bence.

Hayatı boyunca 50 köpeğe bizzat evinde bakmış, 35 köpeğinin huzurla uyuması için arazisine bir şapel inşa etmiş, hayvan hakları savunucusu olan, yüzlerce hayvanın hayatını kurtaran bir insanın bu son arzusundaki niyet ne vahşet ne canilik içeriyor.

Efsane yakışıklı, yokluğunda harap olacak bir canı kurtarma düşüncesinde sadece… Onu anlamakla birlikte bu vasiyetin uygulanmama kararını da anlıyorum.

Dünyanın halinden, gördüklerinden, duyduklarından son derece hicap duyan ve tüm bunlara katlanamadığını belirterek kendisi için bile ötenazi isteyen Alain Delon’un vasiyeti, bugün bir yasa ile hatta yasa resmen uygulamaya konmadan köpek avına çıkıp vahşice kıyım yapan insanlarınkinden çok daha akla yakın ve masumca geliyor bana.

“Herkes gibi gömün beni!” diyen, dünyaca ünlü bu mütevazı insana, sonsuz saygıyla…