Beykoz Kaymakamlığı, Beykoz İlçe Millî Eğitim Müdürlüğü ve Beykoz yerel basının iş birliğiyle 2025–2026 eğitim ve öğretim döneminde hayata geçirilen “Beykoz Genç Kalemler Projesi” kapsamında, öğrencilerin kaleminden çıkan eserler okuyucularla buluşmaya devam ediyor.

Ayşe Eda Özdemir Ortaokulu  7/A sınıfı öğrencisi Güneş Gündoğdu’nun,  Genç Kalemler Mart Ayı Eserleri “Yardımlaşma” temasını işlediği “HAYATA DOKUNMAK” adlı yazısını siz değerli okuyucularımıza sunuyoruz.

HAYATA DOKUNMAK

Ortaokul hayatımın en önemli dönemlerinden biriydi. On ya da on bir yaşımdaydım. Hayalimdeki okul ortamını bulduğumu düşünüyordum. Özellikle dersler çok eğlenceliydi. İlkokul öğretmenimi de çok seviyordum elbette ancak ortaokuldaki öğretmenlerimle kurduğum bağ daha farklıydı. Bu öğretmenlerimden biri de Taha Öğretmen’di. Hafta sonları bile yanına gitmekten, öğretmenimle vakit geçirmekten inanılmaz keyif alırdım.

O vakitler annem rahatsızdı, tedavisi hastanede devam ediyordu. Babam da sık sık annemin yanında kalır, ona refakat ederdi. Küçük kardeşimle ilgilenmek bana düşmüştü. Zaman zaman okula gidememiş, derslerimden geri kalmıştım. Okuldan sonra öğretmenim ziyaretime gelir, eksik konularda nasıl çalışmam gerektiğini anlatırdı. Hem de hiçbir mecburiyeti olmamasına rağmen… Ayrıca köy halkına da elinden geldiğince yardımcı olurdu. Sanırım Taha Öğretmeni köyümüzde sevmeyen yoktu. Köydeki kimsesiz yaşlıların kışlık odunlarını hazırlamalarına yardım eder, yetim ve öksüz çocukların kimsesi olurdu. Sadece insanlara değil çevreye ve hayvanlara karşı da oldukça duyarlıydı. Cömertliği, vefayı da ondan öğrenmiştik. Bize öyle uzun uzun öğütler vermez, sevimsiz nutuklar çekmezdi hiç. Yaptıklarıyla yolumuza ışık olur, gölgesinde yürümemizi sağlardı. Öğretmenimizin bu özelliklerini takdir eder bizler de onun gibi olmaya gayret ederdik.

Bir gün öğretmenimiz yanında çelimsiz bir çocukla çıkageldi. Hepimiz şaşkındık. Bu çocuk bizim köyümüzden değildi. Hepimiz merak içindeyken öğretmenimizin sesiyle düşüncelerimizden sıyrıldık:

－Çocuklar, size yeni arkadaşınızı tanıştırayım. İsmi Fatih artık bizim sınıfımızda okuyacak. Lütfen ona köyümüzü tanıtın.

Tenefüs ziliyle beraber hemen Fatih’in yanına gittik. İlk önceleri biraz çekingen davranıyordu. Zamanla birbirimize alıştık. Sonradan öğrendik ki Fatih anne ve babasını trafik kazasında kaybetmiş, babaannesiyle birlikte köyümüze taşınmıştı. Taha Öğretmen de onlara her türlü desteği veriyordu. Günler geçtikçe Fatih benim en yakın arkadaşım olmuştu. Aslında tüm sınıf Fatih’e kucak açmıştık. Bir gün ders çıkışında hep birlikte yürürken Fatih durdu ve bize:

－Sınıfa ilk geldiğimde çok korkmuştum. Endişelerim vardı beni kabul etmezsiniz diye. Oysaki hepiniz bana kucak açtınız, destek oldunuz…

Bunları söylerken gözleri dolu dolu olmuştu. O an hepimiz çok duygulandık. Anladık ki Taha Öğretmen bize sadece ders çalışmanın önemli olmadığını öğretmişti. İyi bir insan olmayı, paylaşmayı, yardımlaşmayı, empati kurmayı… Ve yine bir insanın hayatına dokunmanın bazen sadece “Hoş geldin!”de gizli olduğunu…