Çocuğumuzun gelişmesi için yapabileceğimiz en basit şey, ona fırsat vermektir. Yapabileceği her şeyi kendi yapmasına, denemek istedikleri için adım atmasına izin vermeliyiz.

Bazen hepimiz leb demeden leblebiyi anlıyoruz; çocuğumuzun kendini ifade etmesi için zahmet vermesine bile gerek kalmıyor. Her şeyi önlerine seriyoruz. Bitmek bilmeyen bir “mutlu etme” çabası içindeyiz.

Oysa hayat ona her şeyi bir tepsi içinde hazır sunmayacak. İnsanlar onu mutlu etmeye çalışmayacak. İstediğini elde etmek için emek vermesi gerekecek. Mutluluk ise halı gibi önüne serebileceğimiz bir duygu değil; tam olarak mutluluğa nasıl baktığıyla ilgilidir.

Canı bile sıkılsa sıkıntısını biz geçirmeye çalışıyoruz. Sıkılmalı ki, sıkıntısını geçirmek için çabalasın.

Canı sıkılan çocuk düşünür, üretir, harekete geçer. Bu sırada o da kendini keşfetmeye başlar. Ortaya hiç aklınıza gelmeyecek şahane şeyler çıkarır. Bırakalım canları sıkılsın; müdahale etmeyelim, müsaade edelim, bakın neler göreceğiz neler!