Eğer bir uzmanlık alanınız yoksa bu sizi yazarken özgürleştirirken, bir taraftan da konunun uzmanına danışılmasını gerektirir. Gazete kuponlarını biriktirerek sahip olduğumuz ansiklopediler evimizdeyken, o sayfalarda yazanlara o kadar güvenirdik ki Meydan Larousse’den baktığımız bilgiyi, Ana Britannica’dan teyit etme ihtiyacı duymazdık.

Şimdilerde bilgiye ulaşmak, hiç olmadığı kadar kolay olmasına rağmen, bilgi kirliliğini de beraberinde getiriyor. Biz de aradığımız bilgiye ulaşırken güvenilir olduğunu düşündüğümüz kişi, haber kaynağı, ajans, akademik yazılardan faydalanıyoruz.

Seyrettiğim film, okuduğum kitap, öğrendiğim bilgi, birisi ile paylaşmayınca, üzerinde tartışılmayınca, bir yerlere notu alınmadıysa uçup gidecek gibi geliyor bana.

***

Bir dönem Fenomen dergisi okumuş, parapsikoloji ile yakından ilgilenmiş biri olarak, araştırmak, öğrenmek istediğimiz, ilgimizi çeken konuların, herhangi bir kılığa bürünüp karşımıza çıktığına inananlardanım. Bir konu, bir kişi kader örüntümüzde olduğu sürece biz istediğimiz yere varana kadar bizimle gelir.

Bu, sanal dünyada “Veri Madenciliği” olarak tanımlanır. Siz arama motoruna soru sorarsanız, sorduğunuz sorular etkileşim sağladığı konularla sizi reklam aracılığı ile buluşturur. Konu sağlıksa bir sigorta reklamı ile konu bir konumsa tatil reklamı ile karşılaşabilirsiniz. Bu somut bir bilgi toplama ile bize ulaşır.

Bir de bunun soyut kısmı kavramı var, en yaygın haliyle “Kalp kalbe karşıdır”, seni düşündüm, sen aradın, aklıma geldin karşıma çıktınlar vardır bir de. Baader Meinshof Fenomeni veya Frekans Yanılgısı olarak adlandırılır. Söze dökülmemiş bir şey düşündüğümüzde bunu her yerde görmeye başlamamız, benzer durumlar, benzer bilgilerle karşılaşmamız. Ezotorik olmak mı gerekir bunun için, tam emin değilim.

***

İnsan vücudunun muhteşem çalışma sistemine hayranım ama beynine ayrı bir hayranım. Alt tarafı vücut ağırlığımızın %2’sini oluşturan, neredeyse 85- 100 milyar arası nöron bulunan, frontal, temporal, limbik, amigdala ile bütün yetilerimizi organize eden muhteşem organımız.

Bir merdiven deneyi gördüm. Biri hariç basamakların hepsinin ölçüsü aynı, Merdiven kullanan herkes diğerlerinden biraz yüksek olan basamakta takılıyor. Beynimizin kısa bir merdiven çıkma eylemini bile hafızasına alıp şaşırabiliyor. Vücudun denge ve pozisyonunun ana denge sistemi olan pozisyon algılayıcıları ile sağlanan kısmına propriosepsiyon deniyor. Basit bir deney ilgimi çekince, takip eden günlerde, ana teması beyin olan her biri farklı ortamlarda, farklı kişilerle sohbet olarak çıkıyor karşıma. Alzheimer, Duygu Durum Bozukluğu, OKB konularını konuşup, Nörobilimci Astrolog Anıl Can ve Önder Mumcuoğlu’ndan videolarda eklenince ister teknik, ister mistik “Meydan Larousse”yi aratmayacak bilgiler öğrenip, bir kez daha hayran kalıyorum beynin çalışma sistemine.

***

Bir iki gün sonra, benim gibi beğendiğini paylaşmayı seven bir arkadaşım, üç makale okudu bize. Biri mutluluk beklentisinin çoğalması, konfor alanı ve kafamızın boş kalamaması ile ilgiliydi. Biri, annenin gönlü kırılmış kızını teselli etmek için, kendi döneminde neler yaşadığını anlatan yazıydı. Bir diğeri de bir Onkolog’un yapay zekanın, hasta takip prosedürlerini kolaylaştıran faydalarından bahsediyordu.

İlk iki yazının teması canının acımasına izin ver gibi temaları olduğundan, benim aklıma “Oksijenli Su” geldi. İyi ki bize canımızın acıması için alan açıldı diye düşündüm. İyi ki sokakta oynadık ve dizlerimiz yara oldu. Bir taraftan canımız acırken, bir taraftan kimyasal bir tepkimeyi seyretmenin hazzını yaşardık oksijenli suyu dizdeki yaramıza dökerken. Can sıkıntılarımız kendimiz tarafından çözüldüğü için bir sepet mandalı bir lunaparka çevirecek hayal gücümüz vardı bizim.

Bu paragraf sadece yaşı birbirine yakın kuşaklar tarafından anlaşılabilir belki ama ne bileyim belki çağa yakın kuşaklarda da, bu nasıl oluyor diye merak uyandırır.

Her ne kadar kuşaklar arası farklılıklar olsa da, sanatta, mimaride, sinemada, duygularımızda, edebiyatta ortak paydalarda buluşabiliriz bence.

Her yaşta Mimar Sinan’ın eserini beğenen çıkar, Borges’in “Anlar” şiirinde her birimize tavsiye çıkar, kahve kokusu, çimen kokusu güzeldir, her yaş da beğenilebilir. Bir gün doğumu, gün batımı, panoramik manzara her zaman her yaşa hayranlık uyandırabilir. Bir de duygularımızın kuşağı olmaz be. Sevmenin, merhametin, vicdanın, dürüstlüğün, adaletin…

***

Bunları bana düşündüren masada dört kişiydik ve ne mutlu ki her birimizden farklı bakış açıları çıktı. Öğrenmenin değişik basamağıdır farklılık.

Tabii bundan yola çıkarak kalem elimdeyken biraz da suya sabuna dokunasım geliyor.

Çoğunluğun insan onuruna yakışır şekilde yaşayamadığı zamanlardayız. Bunu sağlamaları için, yediği her lokmada hakkımız olan vekiller gönderdik meclise. Bir karar mekanizmasında olma yeterlilikleri olup olmadığı tartışılır. Kazandıklarını hak edip etmedikleri de. Kimi gariban dedi bize, kimi yetmez ama elimizden gelen bu dedi, kimi bayrağını hiçe saydı, kimi kavga çıkardı, kimi sahte oy kullandı, kimi görmemezlikten geldi. Ama hiçbir zaman anlayamayacağım, bir masada 4 kişinin farklı görüşü olabiliyorken, altı yüz vekilden, partisi dışında farklı görüşü olan kimse çıkmıyor mu? Yoksulluğu çözecek planınız var mı? Doğru tek mi? O dediyse doğru mudur? Sürüden ayrılan Penguen kadar özgünlüğümüz yok mu bizim?

Önce Carl Gustav Jung sözünü paylaşayım sizinle.

“Düşünmek zor zanaattır. Bu yüzden çoğu insan sürüyü takip eder”.

Sonra da her zamanki temennim ile bitirelim.

“Yaşanılası günlere”