Herkesin çocuğu kendine akıllı ama benimki bir başka. Senin çocuğun sınır tanımaz değil öz güveni yüksek ondan böyle. Onun çocuğu yapmaz öyle şey kesin biri kışkırttı. Aa bizim çocuklarımız pısırık olmasın diye biz hiç hayır demedik onlara. Onların çocukları çok hırslı illa kazanacaklar.

Hepimiz çok bildik, mükemmel ebeveyn olmaya çalıştık. Azıcık okuduk, çoğu sosyal medya bilgileriyle mi ilerledik?  Büyüklerimizin yetiştirme tarzını beğenmedik. Sanki biraz çok bilendik.

Travma yaşamasın diye başkalarına travma olacak çocuklar mı yetiştiriyoruz acaba? Çok mu koruyoruz ya da aşırı sınırsız mı yaşatıyoruz? Zarar görmesin derken kendini koruma yerine başkasına korku olmayı mı öğretiyoruz? Nerede hata yapıyoruz?

Bu tarifin neresinde hata? Özgüveni mi fazla ektik, empatiyi mi az koyduk? Pişerken yanı başında mı beklemedik hayat telaşından? Yoksa kendi dertlerimizle acıyı fazla kaçırıp onları da mı yaktık?

Herkes zorbalamadan şikayetçi, peki ya bu zorbaca davranan çocukları kim yetiştirdi,  kim bu hale getirdi? Başka sorum yok…